Citroenravioli met geitenkaas

Het was misschien nog niet opgevallen, maar de laatste tijd ben ik in de ban van de recepten van Ottolenghi. Zijn recepten zijn smaakvol, mediterraans en weer eens wat anders. Uit het boek Plenty (alleen vegetarische gerechten) komt dit recept. Het vergt even wat tijd om de ravioli te maken, maar het is het waard. Op de foto zie je mijn eerste serie ravioli met gewone peper. Maar het recept schrijft roze peperkorrels toe. Ik heb deze de tweede keer gebruikt en eerlijk is eerlijk: ze geven net even wat meer schwung aan de pasta dan gewone peper (alhoewel die ook prima is). Ik vond de roze peperkorrels overigens in de toko. Het recept van Ottolenghi geeft aan dat je wat citroenschil over de pasta kunt strooien. Ik heb limoenschilletjes gebruikt, omdat ik dat wel vrolijk vond staan. Ook de raapzaadolie geeft een lekkere smaak aan de pasta. Te koop in de supermarkt.

Om dit recept te maken moet je wel een pastamachine hebben. De pasta moet namelijk flinterdun worden gerold en uiteraard zal dat ook wel met een deegroller kunnen, maar ik sta niet in voor de spierpijn die dat zal opleveren.

Cannelloni

Soms maak ik cannelloni met verse pasta, maar soms met gedroogde rolletjes. Gewoon omdat het kan :). Die gedroogde cannellonirolletjes zijn wat bewerkzamer met het vullen, maar smaken verder prima. Ik vul de pijpjes met een theelepel, beetje bij beetje. Een geklieder, maar vrees niet: knoeien mag. Maak je het met verse pasta, neem dan dit recept  voor de pasta. Rol het deeg zo dun mogelijk uit (liefst met pastamachine) en snij er dan rechthoekjes van (ongeveer 12 bij 10 cm). Het vullen gaat wel makkelijker, omdat je zelf de plakjes kunt oprollen.

Afgelopen dinsdag was het weer eens cannellonidag. Ik had geen tijd om verse pasta te maken en greep dus naar de gedroogde variant. Cannelloni kan wat bewerkelijker zijn, het is niet een gerecht dat je even binnen een kwartier op tafel zet. Maar het is wel lekker! Ik maak een versie zonder vlees. Je kunt cannelloni ook prima met gehakt maken, alleen vind ik de smaak van het gehakt wegvallen tegen de smaken van de overige ingrediënten. Beetje zonde van het vlees, dus. Bovendien kook ik regelmatig zonder vlees.

De saus maak ik ook zelf. De basis is een blikje tomaten, liefst met kleine kerstomaatjes. Die geven een lekkere bite aan de saus en de velletjes zien er leuk uit. Ook de bechamelsaus maak ik zelf. Dat vind ik altijd zo'n waardeloos kant-en-klaarzakje! Je kunt van diverse merken zakjes bechamelsauspoeder kopen. Die moet je aanlengen met melk. Welnu: een bechamelsaus is niets anders dan boter, bloem en melk. Diezelfde melk dus, die je bij het pakje moet voegen. Een beetje boter en een beetje bloem kost echter aanzienlijk minder dan het fabrieksgebeuren.

Spaghetti carbonara

Eentje in de categorie: snel en makkelijk. Spaghetti carbonara. Alhoewel je het calorietechnisch vast niet iedere week zou moeten eten, is het op zijn tijd erg geslaagd. Het recept is eenvoudig, de ingrediënten heb ik vrijwel altijd in huis en de smaak is lekker. Bij ons staat het binnen een kwartier op tafel. Ook hier geldt weer: je kunt gedroogde spaghetti gebruiken, maar uiteraard ook zelfgemaakte verse spaghetti. Het lijkt dat dat meer tijd kost, maar dat is niet waar. Versgedraaide pasta hoeft maar een minuutje of vier te koken, terwijl gedroogde pasta meer kooktijd kent. Ach, je geeft er maar de draai aan die je zelf wilt. Wij eten er vaak een lekkere salade bij.

Pasta met tonijn en kaneel

 
Na de drukke kerstdagen was het tijd voor een stapje terug qua hoeveelheid. Uiteraard niet qua smaak. Door de vrije dagen hadden we eindelijk weer eens tijd om uitgebreid in onze kookboeken te lezen. Doel was wat recepten uitzoeken die snel en goedkoop zijn, zodat de maand januari budgettechnisch goed doorstaan kan worden. Uit een van de kookboeken van Jamie Oliver ('Kook met Jamie') trof echtgenoot dit pastarecept. Snel, eenvoudig en goedkoop. Precies wat ik zocht. Wij maken zelf pasta, ook deze holle pasta, maar je kunt natuurlijk ook kiezen voor de gedroogde variant. Kies echt holle pasta, zodat de saus lekker in en om de pasta komt te zitten. In het recept hoort een Spaanse rode peper, maar die heb ik er niet doorheen gedaan. Op de een of andere manier vind ik hete pastasaus niet zo denderend. Wat erg verrassend was, was de smaak van kaneel. Dat had ik zelf nooit bij tonijn en tomaat gecombineerd. Maar het is echt lekker. Het oudste èn jongste kind hebben heerlijk zitten eten en verbaasden ons door nog een keer op te scheppen. Ik denk eerlijk gezegd, dat dat vooral kwam doordat ze niet doorhadden dat er tonijn door de saus zat...